Bałagan w pokoju, chaos w sercu – co mówi nam milczenie nastolatka?

Czasami wystarczy jedno spojrzenie na zamknięte drzwi pokoju, by poczuć, że dzieje się coś, o czym nasze dziecko nie potrafi lub boi się opowiedzieć.
Ten nieustanny bałagan na podłodze, rzucone w kąt ubrania i przygaszone światło... to często lustro wewnętrznego chaosu, z którym mierzy się młody człowiek.
Pamiętacie nasze ostatnie posty o warsztatach „ZANIM UDERZY SŁOWO”? Tam skupialiśmy się na tym, jak wielką siłę ma to, co wypowiadamy. Dziś chcę pójść o krok dalej.
To, co na zdjęciu, to moment, którego boi się każdy rodzic... Cicha rozmowa przez telefon, wzrok wbity w ziemię i ciężar na ramionach, który dla nastolatka wydaje się nie do udźwignięcia. W świecie, gdzie hejt rówieśniczy – zarówno ten na szkolnym korytarzu, jak i ten sączący się z ekranu smartfona – jest na porządku dziennym, dom musi być bezpieczną przystanią, a nie kolejnym polem bitwy.Apel do nas – dorosłych, rodziców, wychowawców: Dajmy im przestrzeń. Zanim zaczniemy oceniać oceny, nieporządek czy milczenie, spróbujmy po prostu być.
Słuchajmy empatycznie. Czasem „rozumiem, że jest Ci ciężko” znaczy więcej niż tysiąc dobrych rad.

Reagujmy, zanim będzie za późno. Młodzi ludzie często nie proszą o pomoc wprost. Ich wołaniem jest wycofanie, smutek, a czasem właśnie ten przysłowiowy „bałagan” w życiu i w pokoju.
Hejt w sieci niszczy po cichu. Sprawia, że młody człowiek czuje się osaczony we własnym domu, bo agresja wchodzi przez powiadomienia w telefonie.

Dlatego tak ważne jest, byśmy my – dorośli – byli budowniczymi mostów, a nie kolejnych murów.
Zatrzymajmy się na chwilę. Spójrzmy na swoje dzieci z autentyczną ciekawością ich świata, a nie tylko oczekiwaniami. Budujmy relacje oparte na zrozumieniu, bo słowa potrafią ranić, ale mądra obecność potrafi leczyć.
Zanim uderzy słowo – niech pojawi się zrozumienie.